χρόνο

5 αγαπημένες Ελληνικές ταινίες των ’80s!

Αγαπημένες Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του’ 80. Θα πάμε παρέα να δούμε τις έξι πιο λατρεμένες ταινίες, ταινίες που σημάδεψαν μία ολόκληρη γενιά.!

«Βασικά, καλησπέρα σας» – 1982

Η συγκεκριμένη λίστα, δε θα μπορούσε να ξεκινήσει με καλύτερο και άλλον τρόπο από αυτόν. Ο λόγος, για το «βασικά, καλησπέρα σας», μία ταινία ταυτιζόμενη με τον μοναδικό Στάθη Ψάλτη, που προ ημερών άφησε την τελευταία του πνοή και μεγάλη παρακαταθήκη πίσω του. Σήμα κατατεθέν, η χιλιοειπωμένη ατάκα και, ίσως, η πιο αγαπημένη μας δική του: «Κούλα μ’ ακούς; Πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος!». Πρωταγωνιστές, μεταξύ άλλων, είναι ο Σταμάτης Γαρδέλης και ο Πάνος Μιχαλόπουλος. Τους λες και τρίπτυχο της επιτυχίας, αφού η μεταξύ τους χημεία είναι υπαίτια για το άφθονο γέλιο που μας έχουν χαρίσει. Η αγάπη για τα λαικά ακούσματα από τη μία, και το rock στοιχείο από την άλλη θα φέρει ουκ ολίγους μπελάδες, ευτράπελα και τρελές καταστάσεις, όλα αντιπροσωπευτικά της εποχής!

«Ρόδα, τσάντα και κοπάνα» – 1982

Η πρώτη, από μία ολόκληρη σειρά ταινιών που επακολούθησαν με τον ίδιο, ακριβώς, τίτλο «Ρόδα, τσάντα και κοπάνα», κυκλοφόρησε, εξίσου, το 1982. Για ακόμη μία φορά, Ο Σταμάτης Γαρδέλης πρωταγωνιστεί, έχοντας στο πλευρό του τον, ανεπανάληπτο, Στηβ Ντούζο! Άλλο ένα δίδυμο φωτιά στα κινηματογραφικά πράγματα του ’80. Στο επίκεντρο, το ιστορικό Λύκειο Χαβαλέ, ένα Λύκειο στο οποίο όλοι μας, λίγο πολύ, θα θέλαμε να βρεθούμε. Έστω και για μία ματίτσα. Οι μαθητές εναντιώνονται όλο και περισσότερο απέναντι στους καθηγητές τους, με τους δευτέρους να μη ξέρουν τι να περιμένουν πια. Θέτουν ως deadline την αποφοίτησή τους. Αυτή, όμως, φαντάζει μακρινή και οδυνηρή!

«Λούφα και απαλλαγή» – 1984

Η πρώτη «στρατιωτική» εμπειρία του Νίκου Περάκη και, αναμφίβολα, καθοριστική, αφού έδωσε το έναυσμα για πολλές πολλές ακόμη, χρονολογούμενες μέχρι και σήμερα. Το «Λούφα και Απαλλαγή», εν έτει 1984, θεωρήθηκε όχι μόνον ιδιαίτερα πρωτοποριακό για την εποχή, αλλά και επιτυχημένο, αφού κέρδισε επάξια τέσσερα, στο σύνολο, βραβεία στο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Η επιτυχία, όμως, δεν έχει να κάνει μόνον με την εκτίμηση των κριτικών, αλλά και τη γενικότερη αποδοχή του κόσμου, των απλών θεατών, που βλέπουν, εκείνη την πρώτη ταινία, με την ίδια λαχτάρα, τριαντατρία χρόνια μετά! Η δικτατορία διακωμωδείται και το γέλιο έρχεται ως απόρροια του ασφυκτικού κλοιού των τότε συνθηκών. Χωρίς πολλά πολλά τεχνάσματα, παρά μόνον με σάτηρα και εύστοχους διαλόγους!

«Πέτρινα χρόνια» – 1985

Σε μία, εντελώς αντίθετη φορά από τα προαναφερθέντα, βρίσκει κανείς την, εκπληκτική κατ’ εμέ, δημιουργία του Παντελή Βούλγαρη, τα «Πέτρινα Χρόνια». Πολλοί, κατά καιρούς, της έχουν βάλει τον υπότιτλο «το αριστούργημα του νεότερου ελληνικού κινηματογράφου» και, σίγουρα, μεταξύ αυτών ήταν και οι πιο αυστηροί κριτές. Μία από τις, πλέον, κλασικές ταινίες, που πραγματεύεται το χρονικό μίας αγάπης στα δύσκολα χρόνια μίας χώρας ολόκληρης. Τα χρονικά όρια, κυμαίνονται από την μετεμφυλιακή περίοδο και φθάνουν μέχρι την μεταπολίτευση, του 1974. Η αληθινή, αυτή, αγάπη αφορά δύο αριστερούς, αναγκάζοντάς τους, δεδομένων των συνθηκών, να αντικρύσουν ο ένας τον άλλον, μόλις τέσσερις φορές. Συγκλονιστικό, υπέροχο, μοναδικό στο είδος του, αγγίζει σε σώμα και ψυχή, μιλά στην καρδιά, κάνει απτό οτιδήποτε ποιητικό!

«Τοπίο στην ομίχλη» – 1988

Ο Θοδωρής Αγγελόπουλος, το 1988 και λίγο πριν «κλείσει» αυτή η δεκαετία, υπογράφει τη σκηνοθεσία και συνυπογράφει, με τους Βαλτινό και Γκουέρα, το σενάριο για το «τοπίο στην ομίχλη». Πρόκειται, για μία καθαρά δραματική ταινία και την μοναδική ελληνική, που κατάφερε να συμπεριληφθεί στις διακόσιες καλύτερες όλων των εποχών, κατακτώντας, μάλιστα, την εικοστή τέταρτη θέση! Αυτό καθ’ αυτό τα λέει όλα! Τιμήθηκε κατά καιρούς με δεκάδες βραβεία, γεγονός που καταδεικνύει τη μεγάλη κινηματογραφική της αξία σε κοινό και κριτικούς. Η όλη ιστορία έχει να κάνει με δύο αδέλφια, δύο παιδιά, συγκεκριμένα, τη Βούλα και τον Αλέξανδρο, που παίρνουν την απόφαση, παρά το νεαρό της ηλικίας τους, να οδηγηθούν μόνα τους στην Γερμανία. Μία Γερμανία, που στα μάτια τους φαντάζει, τουλάχιστον, μυθική! Το γιατί; Για να καταφέρουν να βρουν τον πατέρα τους με κάθε τίμημα!

Αυτά, από εμένα και το άρθρο άλλης μίας εβδομάδας. Σκοπός μου, εξαρχής, ήταν να σας δώσω μία πλήρη και γεμάτη γεύση των ταινιών που σημάδεψαν τη δεκαετία του ’80, εμμένοντας όχι μόνον στο γέλιο αλλά και στην τέρψη. Εύχομαι να το πέτυχα! Μέχρι το επόμενο, σας φιλώ!